Γιάννης Βαρβέρης, Μανώλης Αναγνωστάκης, Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ | Πρόσκληση σε βραδυά ποίησης


Η Myrό Gallery σας προσκαλεί σε μια ποιητική βραδιά με την απαγγελία του Τάσου Παπαναστασίου και τη συμμετοχή της Έλσας Παπαναστασίου, την τρίτη κατά σειρά ποιητική βραδυά της σειράς “Μία κυρία και δύο κύριοι“ που φιλοξενεί ο χώρος μας την Πέμπτη 16 Ιανουαρίου 2014 στις 20:00. Αυτή την φορά θα ακουστούν δραματοποιημένα ποιήματα της  Κατερίνας Αγγελάκη Ρουκ, του  Μανώλη Αναγνωστάκη, του Γιάννη Βαρβέρη, ενώ ο Τάσος Παπαναστασίου είνια ανοικτός και για συζήτηση, καθώς έχει εντρυφήσει από κάθε άποψη στην ποίηση των τριών δημιουργών.

.


Λίγα λόγια για τους ποιητές
Ο Γιάννης Βαρβέρης (Αθήνα, 1955 - 25 Μαΐου 2011) ήταν Έλληνας ποιητής της γενιάς του '70, κριτικός, δοκιμιογράφος και μεταφραστής. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών. Στράφηκε στη λογοτεχνία, εκδίδοντας επτά ποιητικά έργα και μεταφράσεις από την Αττική Κωμωδία και την ξένη λογοτεχνία. Ανθολογημένη η ποίησή του έχει μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες, όπως είναι η Αγγλική, η Γαλλική, η Γερμανική, Η Ιταλική, η Ισπανική και η Ρουμανική.

Ο Μανώλης Αναγνωστάκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου σπούδασε ιατρική. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε στην ΕΠΟΝ. Κατά τη διετία 1943-1944 ήταν αρχισυντάκτης του περιοδικού "Ξεκίνημα", που ανήκε στον εκπολιτιστικό όμιλο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Είχε έντονη πολιτική δράση στο φοιτητικό κίνημα, για την οποία φυλακίστηκε το 1948, ενώ το 1949 καταδικάστηκε σε θάνατο από έκτακτο στρατοδικείο. Βγήκε από τη φυλακή με την γενική αμνηστία το 1951.  Την περίοδο 1955-1956 ειδικεύτηκε ως ακτινολόγος στη Βιέννη και κατόπιν άσκησε το επάγγελμα του ακτινολόγου για ένα διάστημα στη Θεσσαλονίκη, ενώ το 1978 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.  Δημοσίευσε κείμενά του για πρώτη φορά στο περιοδικό Πειραϊκά Γράμματα (1942) και αργότερα στο φοιτητικό περιοδικό Ξεκίνημα (1944), του οποίου υπήρξε και αρχισυντάκτης για μία περίοδο. Ποιήματά του, καθώς και κριτικές δημοσιεύτηκαν αργότερα σε αρκετά περιοδικά. Την περίοδο 1959-1961 εξέδιδε το περιοδικό Κριτική, ενώ υπήρξε μέλος της εκδοτικής ομάδας των Δεκαοκτώ κειμένων (1970), των Νέων Κειμένων και του περιοδικού Η Συνέχεια (1973).  Το 1986 του απονεμήθηκε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης, ενώ το 1997 ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.  Συνθέτες όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Θάνος Μικρούτσικος και ο Μιχάλης Γρηγορίου έχουν μελοποιήσει αρκετά ποιήματά του, ενώ έργα του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα γερμανικά και τα ιταλικά.  Καταγόταν από το χωριό Ρούστικα Ρεθύμνης, όπου σώζεται το σπίτι του πατέρα του.


Η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Σπούδασε ξένες γλώσσες στην Αθήνα, τη Γαλλία και την Ελβετία. Είναι διπλωματούχος μεταφράστρια-διερμηνέας.  Το 1962 τιμήθηκε με το Α΄ Βραβείο Ποίησης της πόλης της Γενεύης (Prix Hensch). Το 1985 τιμήθηκε με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης. Έχει δώσει διαλέξεις και διάβασε ποιήματά της σε Πανεπιστήμια των ΗΠΑ και Καναδά (Harvard, Cornell, Daztmouth, N.Y. State, Princeton, Columbia κ.α.) Το 2000 τιμήθηκε με το βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη (Ακαδημία Αθηνών). Πρωτοδημοσίευσε στην "Καινούργια Εποχή" το 1956. Έργα της είναι: Λύκοι και σύννεφα, 1963, Ποιήματα 63-69, 1971, Μαγδαληνή, το μεγάλο θηλαστικό, 1974, Τα σκόρπια χαρτιά της Πηνελόπης 1977, Ο θρίαμβος της σταθερής απώλειας 1978, Ενάντιος έρωτας 1982, Οι μνηστήρες 1984, Οταν το σώμα 1988, Επίλογος αέρας 1990, Άδεια φύση 1993, Λυπιού 1995, Ωραία έρημος ωραία η σάρκα 1996. Πλούσιο είναι και το μεταφραστικό της έργο. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Δημοσθένης Κούρτοβικ, στο βιβλίο του “Έλληνες μεταπολεμικοί συγγραφείς. Ένας κριτικός οδηγός”, (εκδ.Πατάκης, Αθήνα,1999, β' εκδ., σελ.15-16): “Η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ λειτουργεί από την πρώτη της ποιητική συλλογή ως «προπομπός της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς (της λεγόμενης γενιάς της αμφισβήτησης» Το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα της ποιητικής της είναι η σωματικότητα των αισθημάτων και η κατάφαση στη μοναξιά ως του βαθύτερου γνωρίσματος της ύπαρξης, ενώ στα πιο πρόσφατα έργα της η έμφαση δίδεται στις αυτοβιογραφικές αναφορές και σε έναν εσωτερικό διάλογο με το θάνατο”.

No comments:

Post a Comment